บทที่ ๑

ตอนที่ ๔: มาตรฐานสุนัขไทยที่ถูกกำหนดใช้ในทั่วโลก

       THAI RIDGEBACK DOG

     สุนัขไทยหลังอาน ( Thai Ridgeback Dog ) ในปัจจุบันเป็นสุนัขที่รู้จักกันดีทั่วโลก โดยส่วนใหญ่จะรู้จักกันในนามว่า “หมาไทย” ( Mah Thai ) มีการติดต่อสั่งซื้อไปเพาะเลี้ยงกันมากทั้งที่ญี่ปุ่น อังกฤษและอเมริกา จนถึงขึ้นมีการจดทะเบียนสมาคมสุนัขไทยหลังอานขึ้นในต่างประเทศ ดังเช่น Thai Ridgeback Club of The United State [TRCUS] , American Thai Ridgeback Association [ATRA]

     หลักเกณฑ์ในการกำหนดมาตรฐานลักษณะของสุนัขไทยหลังอาน เพื่อใช้เป็นเกณฑ์ในการตัดสินในการประกวด คือ

หัว   ถ้ามองจากด้านหน้า หัวควรมีลักษณะคล้ายรูปลิ่ม หรือรูปสี่เหลี่ยมคางหมู นอกจากนี้ปากควรมีลักษณะทู่ ปากมอม ไม่ชี้แหลม หน้าผากกว้าง กรามใหญ่ จมูกมีสีดำสนิท

         

ฟัน   ควรขาวสะอาดเป็นเงางาม ( เงางามตามธรรมชาติโดยไม่ต้องอาศัยยาสีฟันที่โฆษณาตามทีวี และไม่ใส่ฟันปลอมด้วยนะครับ ) ฟันบนมี 20 ซี่ และฟันล่างมี 22 ซี่ ( จำนวนฟันนี้เป็นมาตรฐานสำหรับสุนัขทุกพันธุ์ ) เมื่อสุนัขปิดปาก ฟันบนและฟันล่างต้องขบกันสนิท อาจอนุโลมให้ฟันบนขบเกยฟันล่างได้เล็กน้อย ( แต่ถ้าฟันล่างเกยฟันบน หรือคางยื่น ถือว่าผิดมาตรฐาน เป็นข้อด้อย ใช้ไม่ได้ครับ )

หู   ตั้งตรง หรืออาจเอนออกด้านข้างได้เล็กน้อย ถ้าหูตกหรือหูเอียงก็ใช้ไม่ได้ ( ขณะยังเป็นลูกสุนัขเล็กๆ หูบางตัวอาจจะตก แต่จะต้องตั้งตรงเมื่ออายุเกิน 2 เดือน )

คอ   ต้องแข็งแรง ขนาดเหมาะสมกับส่วนหัวและลำตัว

ลำตัว   หากวัดเทียบส่วนสูงกับความยาวของลำตัว ความยาวของลำตัวไม่ควรยาวเกินกว่าส่วนสูง 1 นิ้ว  ความยาวลำตัววัดได้จากอกด้านหน้าของสุนัขไปจนถึงสะโพกด้านท้ายในแนวขนานกับพื้น  ส่วนสูงวัดได้จากหัวไหล่ขาหน้าลงมาจนสุดปลายเท้าหน้า โดยให้สุนัขยืนและวัดในแนวตั้งฉากกับพื้น  ดังนั้นพอสรุปได้ว่า ส่วนของลำตัวเมื่อเทียบความยาวและส่วนสูงควรเป็นลักษณะคล้ายรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส ( เป็นมาตรฐานทั่วไปสำหรับสุนัขในกลุ่ม Working Dog )   โดยทั่วไป  เฉลี่ยส่วนสูงของสุนัขไทยตัวผู้ควรประมาณ 22-24 นิ้ว และตัวเมียควรสูงประมาณ 20-22 นิ้ว

     

น้ำหนัก   น้ำหนักของตัวผู้ควรหนักราว 22-24 กก. และตัวเมีย 20-22 กก.

อก   เมื่อเรามองจากด้านข้าง อกควรลึกลงมาถึงระดับข้อศอกของขาหน้า

ขา   ขาหน้าควรตั้งตรงและขนานกัน เวลายืน ขาหลังควรเฉียงไปทางด้านหลังเล็กน้อย

อุ้งเท้า   เท้าหน้าต้องมี 5 นิ้ว และเท้าหลังมี 4 นิ้ว ต้องไม่มีนิ้วติ่ง( นิ้วเกิน หรือติ่งเนื้องอกเกินออกมา )

หาง   ขณะยืน หางต้องตั้งขึ้น ควรโค้งงอคล้ายรูปดาบ ( ลักษณะคล้ายดาบที่ถืออบู่ในมือของนักรบ และเป็นที่มาของคำว่า “หางตั้งสู้” ซึ่งเป็นลักษณะพิเศษที่หาไม่ได้ในสุนัขพันธุ์อื่น ) หางต้องไม่ม้วนจนปลายชี้ติดหลัง หรือคดงอ หางตกก็ถือว่าใช้ไม่ได้  ขณะที่วิ่งอยู่หางก็ไม่ควรแกว่งมาก

     

สี   ควรเป็นสีเดียวตลอดทั้งลำตัว ( สีแบบที่เรียกว่า “ไอ้ด่าง” ถือว่าใช้ไม่ได้ครับ )  สีที่นิยมเลี้ยงกันมี 4 สี คือ แดง , ดำ , สวาด และกลีบบัว ( สีแดงคือสีน้ำตาลออกแดงสียิ่งเข้มยิ่งถือว่าสวย ) สีเล็บควรกลมกลืนกับสีลำตัว เช่นสุนัขสีแดง หรือ ดำ ควรมีเล็บสีดำ  เป็นต้น ( สำหรับสุนัขที่ส่งเข้าประกวด ห้ามทาเล็บเด็ดขาด ผิดกติตานะครับ )  ขนตามลำตัวจะต้องยาวไม่เกิน 1 เซนติเมตร และมีลักษณะมันเงา  ส่วนสายพันธุ์ที่เป็นขนกำมะหยี่ ควรมีผิวที่สมบูรณ์ ไม่เป็นตุ่มแผล หรือโรคผิวหนัง แลเห็นขนกำมะหยี่ละเอียดเงาตลอดลำตัว

ตา   ควรเป็นเงาแวววาว มีประกายดูน่าเกรงขาม และสีของนัยน์ตาควรกลมกลืนกับสีลำตัว ( พวกตาเอก ตาเหล่ ถ้าส่งเข้าประกวด ตกรอบแน่นอนครับ )

อาน   ลักษณะของอานจะใหญ่หรือเล็กก็ได้ แต่ต้องได้สัดส่วนแลดูสวยงาม

การเดิน   มีการย่างก้าวที่สง่างาม  มีเส้นหลังที่แข็งแรง ตรง ในขณะที่เดินหรือวิ่งอยู่หลังต้องไม่แอ่น ขาหลังและบั้นท้ายต้องไม่ปัดไปมา