ตอนที่ ยี่สิบห้า.. ผ่ อ ง ศ รี ว ร นุ ช ...

....ราชินีแห่งวงการเพลงลูกทุ่งไทย.....ผ่องศรี วรนุช...

ในช่วงที่สุรพล มีผ่องศรีอยู่ในวงดนตรี เขาทุ่มเทมันสมองเขียนเพลงให้ผ่องศรีมาก ดูแลผ่องศรีเป็นอย่างดี
เพราะผ่องศรีนอกจากเสียงดี มารยาทงดงามแล้ว ผ่องศรี มีประวัติความเป็นมาที่น่าให้การสนับสนุนและส่งเสริมมาก

พ่อแม่ ของผ่องศรี ยกผ่องศรี ให้กับคณะละครเร่ แถวๆ มโนรมย์ ชัยนาท ตั้งแต่ 7--8 ขวบ เพราะเลี้ยงไม่ไหว
ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูผ่องศรี ระหก ระเหิน ระเหเร่ร่อน อยู่กับคณะละครร้อง เร่ร่อน หากินไปตามที่ต่างๆ
แต่นี่กลับเป็นผลดี ทำให้ผ่องศรี เป็นคนที่ใช้ภาษาไทย ได้ดีเยี่ยม ชัดเจน ฉาดฉานในเวลาต่อมา



ในวงสุรพล เขามีกฏเกณฑ์ที่เข้มงวดประการหนึ่ง คือ ห้ามนักร้องในวง รับงานนอก หรือ ห้ามรับจ๊อบพิเศษนั่นเอง
แต่ยกเว้นไว้ให้คนเดียว คือ ก้าน แก้วสุพรรณ

ผ่องศรี ไม่ได้รับการยกเว้นแต่ประการใดๆทั้งสิ้น ทั้งๆ ที่เธอคือ หมายเลข สอง ของวงดนตรี สุรพล สมบัติเจริญ ด้วยซ้ำไป
แต่ข้อน่าสนใจก็คือ วงดนตรีของสุรพล ฯ เป็นวงดนตรีวงแรกๆ ที่กำหนด ระเบียบ กฏเกณฑ์ และกติกามารยาท ต่างๆ
ในการอยู่ร่วมกันอย่างเข้มงวด ชัดเจน และทุกคนต้องเคารพระเบียบที่กำหนดไว้ ทั้งนี้ ก็เพื่อ ประสิทธิภาพโดยรวมของ
คนหมู่มาก ที่อยู่ด้วยกันนั่นเอง

เมื่อ เพลง ไหนว่าไม่ลืม....... ดังเป็นพลุแตก

......ไหนว่า..ไม่ลืม...ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่ลืม.....

ผ่องศรีเริ่มยุ่งยากหัวใจเสียแล้ว เพราะ เธอติดบุญคุณ ของ ครู..สำเนียง ม่วงทอง.. ที่เป็นคนเขียน เพลง ไหนว่าไม่ลืม ให้เธอร้องจนดังทะลุฟ้า ต้องอาศัยช่องที่สุรพล ไม่มีงาน พักวง เป็นบางวัน แอบไปร้องเพลง เป็นนักร้องรับเชิญ
ให้วง ครู สำเนียง ม่วงทอง เป็นการแทนคุณ

วงของ สำเนียง ม่วงทอง คือ รวมดาวกระจาย นั่นเอง วงนี้ ถือ เป็น ซาก๊ก หรือ ก๊กที่สาม ที่จะพูดถึงต่อไป


ทิว ทุ่งหลอแหล
( ฟังเพลง..ไหนว่าไม่ลืม..ที่เป็นงาน สุดยอดของ สำเนียง ม่วงทอง
และถือเป็นเพลง โลโก้ ต้นฉบับดั้งเดิม ของ ผ่องศรี วรนุช )